Groningen

Op naar Groningen !! 


Donderdag de 24ste was het zo ver, de rechtszaak tegen de vader van mijn kinderen die er van verdacht werd de kinderen en nog een buurmeisje mishandeld en misbruikt te hebben.

Zenuwen gierden door ons heen.S'morgens al vroeg zijn we naar onze UBAA buddy’s gereden, omdat ze voor mijn dochter hadden geregeld, zodat ze niet mee hoefde naar de rechtbank en ik dat ook geen goed idee vond, dat ze gezellig naar een boerderij kon een dagje, en daar lekker kon spelen en dieren kon voeren.

Nadat zij op weg was naar de boerderij, zijn wij met z’n allen ook op pad gegaan, mijn vriend en ik, met mijn zoon in de auto. Op naar de afsluitdijk.

Daar troffen we nog drie UBAA mannen, en daar mocht mijn zoon bij een van de mannen opstappen en de rest van de rit lekker achter op de motor mee rijden.. De grote smile kwam niet meer van mijn zoons gezicht af, en het leek of alle zenuwen van zijn gezicht verdwenen waren.Hij wilde per se mee, hij wilde zijn vader nog een keertje zien en daarna nooit meer.Bij de rechtbank in Groningen aangekomen, na wat zoeken en omrijden, sloten er nog een aantal UBAA mensen bij ons aan.

Erg fijn om zoveel steun te voelen, en vooral Bearnt deed het erg veel goeds.Na een tijdje in de rechtszaal te hebben gezeten werd het mijn zoon toch te veel hij hoorde de leugens van zijn vader die door de rechtszaal gingen en dat trok hij niet meer, waarop hij zei mam nu ga ik er uit, en met hem stonden ook twee UBAA mannen op om hem op te vangen, en dat stelde me erg gerust. Later tijdens een korte sanitaire stop zag ik dat ze in het parkje voor de rechtbank op een bankje zaten, en later hoorde ik een van de mannen grappend zeggen, we zaten mooie meiden te kijken..hij had dus afleiding genoeg gehad even.

 Later tijdens de rechtszaak had ik het er even moeilijk mee, en ben ik even er uit gelopen, en ik was erg blij dat op dat moment ook de Buddy van mijn dochter even met me mee ging, eenmaal buiten en even een beetje bekomen, wilde ik weer naar binnen, en daarop hield een van de UBAA mannen me even tegen, hij keek me aan en zei, nee wacht nog maar even, ik zie aan je ogen dat je nog niet genoeg gekalmeerd bent…. Dat had ik zelf niet eens door, maar ik was er wel blij mee.

 Na de zitting hebben we op de stoep van het gerechtsgebouw nog een groepsfoto gemaakt en zijn we weer richting huis gereden, en we moesten wel een beetje door rijden, want een van de UBAA leden had wat problemen met de elektra van de motor waardoor de verlichting niet helemaal in orde was, maar uiteindelijk is alles goed gekomen, en is iedereen veilig thuis gekomen.

 Het was een indrukwekkende dag, een dag met veel emoties en spannende zaken, maar de steun van de UBAA mensen maakte het dat we ons een stuk veiliger, en gesteund voelde. Wat was dat een gerust gevoel!

 Nu maar wachten op de uitspraak..Dank jullie allemaal UBAA, wat ben ik blij dat jullie er zijn!

 

Monique